Kjo natë – poezi nga Syrja Kurti
Kjo natë
lodhur sonte nga ftohtësia e vetmisë sime
mantelin e saj të zi më hedh krahëve,
pastaj diçka pëshpërit me erën
që hipur mbi kuaj terri
niset për të prishur qetësinë e guackës tënde zëpake
me jehona të largëta të sjella nga yjësi të padukshme
që shtrydhin brenda syve të tu një yll të bardhë,
dhe nga galaksi paemër tinguj këmbanash bien si në një lutje
për të flakur tej frikën e dyzimit tënd .
Kjo natë
sonte erën sjell brenda nesh
për të na puthur shpirtrat
që të na zbresë nga trenat e të pamundurës
duke na prekur me duar siluetash paformë
që të trimërohemi,
për të mos mos u trembur nga njerëzit që nuk kënaqen kurrë
dhe që nuk gjejnë qetësi asnjëherë,
as me veten por as dhe me të tjerët
sepse çfarëdo që të bëjmë ne
ata po njësoj do të sillen gjithmonë,
prandaj të dehemi duke trokitur gotat me hijet e kësaj mbrëmje të vonë
ulur në tryeza ëndrrash
duke pirë gllënkat e mëkatit tonë.
S.K.
About The Author
