Ai që mendon për dështimin , ka dështuar tashmë, ai që mendon per besimin, është një hap para

Ai ishte një njeri i dënuar për vdekje, duke pritur ekzekutimin në karrigen elektrike. Por më pas erdhi një ofertë e papritur – një shkencëtar propozoi një alternativë: një eksperiment psikologjik që premtonte një fund paqësor. Metoda ishte mashtruese e thjeshtë. Një prerje e cekët në kyçin e dorës, një tas i vendosur nën krah dhe një tingull i ngadaltë, ritmik që pikonte. I burgosuri, i dëshpëruar për t’i shpëtuar tmerrit të karriges, u pajtua.

I lidhur në një barelë, ai dëgjoi ndërsa lëngu binte pikë për pikë në tasin poshtë. Pa e ditur ai, nuk ishte gjak – ishte serum i lëshuar nga një shishe e fshehur. Por iluzioni ishte i plotë. Ndërsa pikat ngadalësoheshin, ai besonte se jeta e tij po i rrëshqiste. Trupi i tij iu përgjigj gënjeshtrës: lëkurë e zbehtë, zemër që rrihte shpejt, frymëmarrje e cekët. Dhe kur pikat ndaluan plotësisht, edhe pulsi i tij. Ai vdiq – jo nga humbja e gjakut, por nga besimi.

Eksperimenti zbuloi një të vërtetë drithëruese: perceptimi formëson realitetin. Mendja, kur bindet, mund të manifestojë fatin e vet. Qoftë me frikë apo me shpresë, ajo që pranojmë si të vërtetë bëhet lentja përmes së cilës jetojmë. Në jetë, pengesat mund të duken të pakapërcyeshme, por besimi është hapi i parë drejt transformimit. Siç thotë shprehja: “Ai që mendon për dështimin ka dështuar tashmë. Ai që mendon për fitoren është tashmë një hap përpara.”