Kur unë të mos jem më
Nga Syrja Kurti
……
Kur unë të mos jem më
dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha
e kur bosh të ndjehesh si sonte,
dhe pleqtë e lodhur nga shtëpia,
edhe bashkëshortin e bezdisshëm po ashtu
fiki dritat
ndizi qirinjtë
lehtësoje veten nga rrobat e tepërta,
tymos diçka
(jo domosdoshmërisht marihuanë),
pi pak alkool
(jo domosdoshmërisht xhinin tonë të preferuar),
dhe ulur përdhe
mbështetur diku pranë një kanapeje
me sytë mbyllur si dera
dëgjo “When the music’s over”…
……
Kur unë të mos jem më
kujto se si kërkove te unë
hijen e diellit që e mori buzëqeshja e fëmijëve
hijen e hënës që u tret në lotët e të dashuruarve
hijen e yjeve që e vodhën gurët e çmuar të një unaze
hijen e dashurisë që e mban peng harrimi
hijen e martesës që e mori tej
tymi i një cigareje
me copëza dielli dhe hëne
yjesh e dashurish,
dredhur mbi letrën e bardhë të një ëndërrimi.
…
Kur unë të mos jem më
kujto se si më pe në një çast të jetës tënde
kur zonjat kërcenin valle dionisiake
përmbi mua,
dhe që të më shihje përsëri
guxove të fluturoje lart
shumë lart,
në një tjetër qiell,
pa kufinj,
me një blu aq të ndryshme
me retë aq të çuditshme
dhe me rrufetë që s’rreshtnin së djeguri
krijesat e dobëta frikacake
por dhe ata që mendonin se ishin trima.
…….
Kur unë të mos jem më
kujto si hyre ne shtratin tim
ashtu siç ishe
e etur
e dirsur
e nxehtë
inkandeshencë mishtore që tresje rrufetë
ndërsa nga goja jote mbi gjoksin tim lëshove
gjarpërin e gjuhës të helmonte
pahelmuar ç’kish mbetur nga ky trup,
dhe sa doja të më dënoje
me besnikëri të përjetshme
ndaj kafshëzës që rënkonte
mes kofshëve të tua
ulërimën e fundit të polifonisë së pashkruar
të udhëtarëve anonimë
por jo,
kujto se si u trëmbe e zbrite përsëri
atje ku ishe mësuar të jetoje,
në tokë
pranë zvarranikëve dhe rrufepritësve,
kujto se që atje poshtë qielli t’u duk
siç doje gjithmonë ta shihje ,
i qetë dhe i parrezikshëm ,
ndërsa unë nuk dukesha fare…
———-
Kur unë të mos jem më
dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha
mendo për një çast
se çfarë do të jetë çasti tjetër,
një pikturë anonime që e varim
e heqim,
e rivendosim
në të njëjtin mur të vjetër,
do të jetë puthje e ëmbël
dhe një dorë e vockël
që abazhurin fik me delikatesë,
apo psherëtima e të ftuarit të fundit
të një kortezhi mortor
që duke u larguar
një qiri ndez me përtesë…
…………
Kur unë të mos jem më
dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha
dhe në sytë e një dashurie të re
do të shohësh përsëri sytë e mi,
kur në puthjen e saj
të ndjesh puthjen time
kur në ardhjen e saj
të ndjesh rikthimin tim
kur në flirtin e ri
të rigjesh dashurinë e vjetër
do kuptosh se është thjeshtë një iluzion
ose një dashuri e madhe për vetveten
dhe do të qash…
………..
Kur unë të mos jem më
dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha
do të kuptosh pamundësinë time
për të shmangur moslumturinë tënde
si dhe një ëndërr pabesueshmërisht
të besueshme,
gabimisht aq të drejtë,
pafajësisht aq fajtore,
kumbueshmërisht aq të shkretë,
dimërisht aq pranverore
pamundësinë tënde për të shmangur
moslumturinë time
si dhe një ëndërr,
ah sa fatkeqësissht
aq të ëndërrueshme…
……
Kur unë të mos jem më
dhe poezitë e mia t’i kesh lexuar të gjitha…
kur harresa të tjerët në gjumë t’i verë,
kujtomë si sonte
dhe kuptomë për një çast
siç të kuptova unë një jetë të tërë…
S.K.
About The Author
