“Kafshatë që nuk kapërdihet është o vlla mjerimi.”
Duke qenë se këtë personazh e njoh edhe unë se kam punuar në zonën e Kënetës.
Një histori e trishtë vjen nga Durrësi. Behluli, një djalë i vogël me vetëm katër klasë shkollë, endet rrugëve pa strehë, pa familje dhe pa asnjë shpresë.
Një qytetare, e cila e ka parë shpesh, rrëfen se ai është i braktisur nga e ëma, që thuhet se ndodhet në Francë, dhe më pas edhe nga i ati. Prej më shumë se një viti, Behluli qëndron çdo ditë në zonën e Kënetës ose pranë spitalit, duke lypur ndonjë monedhë për të mbijetuar.
“Sot, teksa dola nga spitali, e pash të shtrirë përdhe, teksa dridhej nga i ftohti, i lodhur, i pafuqishëm për t’u ngritur. I strukur aty, ndoshta për të gjetur pak ngrohtësi në një botë që e ka harruar”, – tregon ajo.
Qytetarja shton se është e pakuptueshme si shteti dhe institucionet mbyllin sytë përballë një fëmije që endet rrugëve:
“Ka policë që patrullojnë për të gjobitur makina, por askush nuk ndalet pranë Behlulit. Askush nuk pyet nëse ai ka ngrënë, nëse është gjallë, nëse ka ku të flejë.”
Ajo e quan “Lulin e vocërr të ditëve tona”, një kujtesë e dhimbshme se humaniteti po shuhet çdo ditë nga pak, ndërsa fëmijët si ai treten në heshtje në rrugët e Shqipërisë.
About The Author
